‘’Ze hebben mij vastgebonden aan een stoel en de zee ingegooid, vlak voor ik verdronk werd ik er iedere keer weer uitgehaald. Ik had geen kracht meer doordat ik zoveel water binnen kreeg…’’ Erdogans Guantanamo te Bartin.

Volgens Aktif Nieuws wordt er in het politiebureau te Bartin worden er mishandeling het

meest gepleegd tegen de mensen die opgepakt doordat ze ‘’Hizmet sympathisant’’ zijn.

Nadat de noodtoestand zijn de gevangenen dertig dagen lang systematisch zwaar

mishandeld, alles is nu na maanden boven water gekomen. Tot heden zijn er 47 mishandeling boven water gekomen nadat ze bezoek kregen. Nadat een gevangene bezoek kreeg van zijn broertje uit het buitenland vertelde hij over de mishandelingen. Zijn broer is geschrokken over wat hij allemaal heeft gehoord. Het broertje van de gevangene D. G. verteld alles wat zijn broer in de gevangenis meemaakt

tot aan de details.

‘’Een jaar geleden was hij gezond, vrolijk en gelukkig. Nu is er iemand die er heel oud uitziet, zijn haren zijn witter en hij is ook nog eens tien kilo afgevallen. Hij is zo zorgzaam en

voorzichtig dat hij zijn vrouw niets heeft verteld doordat ze hartklachten heeft. Heeft hij

goed gedaan iedere keer als ik denk aan alles wat hij heeft verteld krijg ik tranen in m’n

ogen.’’ D. G. Verteld alles in een brief over wat zijn broer in de gevangenis heeft meegemaakt: ‘’In oktober 2016 toen ik van werk naar huis aankwam kwamen achter mij aan de politieagenten binnen dringen. Ik begreep niet wat me overkwam, de agenten kwamen

vloekend op me af. Doordat m’n vrouw in haar huiskleding was heeft ze de keukendeur

dicht gedaan. Later kwam ik achter de namen van de twee agenten Ceyhun Yuca en Coskul

Alis, ze hebben de deur opengeschopt en m’n vrouw naar mij toe gesleurd. Ze waren aan het schelden en vloeken het waren woorden dat ik nooit bij mijn gezin zou gebruiken! De twee agenten Coskun en Ceyhun waren als maar aan het schelden; ‘’Landverraders, het is voorbij met jullie, vijanden van Turkije, terroristen, mijn advies aan jou is dat je alle aanhangers van de Gulen- beweging die je kent verteld aan ons.’’ Coskun trok aan m’n oor en zei luister goed naar Ceyhun anders wordt hij boos en doet hij je slechte dingen aan, zei hij vies lachend.

Tweede dag; ze hebben mij naar een oude, vieze schuur gebracht. De schuur had geen raam. Er kwamen drie politiemannen voor verhoor binnen. Kaya, de man waarvan ik later zijn naam zou horen, had een litteken op zijn voorhoofd. Özcan die geelhoofd werd genoemd en Ahmet Kiyak. Ik moest op een tafel zitten terwijl mijn handen van achteren geboeid waren. Ze vroegen naar een aantal mensen die ik niet kende. Ook de vragen die ze stelden begreep ik niet. Elke keer dat ik ‘ik weet het niet’ zei, werd ik in elkaar geslagen. Ik werd gechanteerd met verkrachting, Kaya hield mijn hoofd stevig vast en Ahmet deed een langwerpig ding in mijn mond. Ondertussen kreeg ik rake klappen van Özcan. Zo ging het een tijdje door tot Özcan zei: “Je zult ons nog missen. Morgen sturen we jou de burgemeester en zijn assistent.” Ze gingen lachend weg.

Derde dag; Kaya, Ayhan Celik en Ilkay Boynuegri kwamen de kamer binnen. Ayhan had een papier in zijn hand. Hij zei: “Je gaat dit ondertekenen en gaat dit verhaal ook aan je advocaat vertellen! Zo niet, vergeet je familie.” Toen ik zei dat ik dat niet zou doen werd ik van de stoel afgetrapt en in elkaar geschopt. Vervolgens probeerden ze mij met een vuilniszak te (bogmak). Wanneer ze moe werden gingen ze pauzeren met een sigaretje. Daarna ging één van hen 3 á 4 keer in de vuilniszak rook blazen. Ik heb nog nooit gerookt. Ik dacht dat ik dood zou gaan aan de rook van de sigaretten in de vuilniszak.

Op de vierde dag; Ayhan, Ilkay en Özcan kwamen weer lachend naar mij. Ilkay lachend: “(scheldwoord), we hebben toestemming van mijn manager (Tolga Sipahi). Ik mag je naar de pretpark brengen, zodat je op de boot van de imam kan. Vervolgens stapten we in een witte Ford Focus. Ze bonden mijn ogen. Eenmaal uit de auto hoorde ik het geluid van de golven. Ze bonden mij vast aan een stoel. Opeens tilden ze mij met stoel en al op en gooiden ze mij in de zee.

Omdat ik door de stoel niet kon bewegen verdronk ik. Ik kreeg veel water binnen waardoor ik bewusteloos raakte. Elke keer dat ik bewusteloos raakte trokken ze mij weer naar boven, wanneer ik bij bewustzijn kwam werd ik weer de zee in geslingerd. Deze marteling herhaalden ze ongeveer tien keer. Elke keer dacht ik dat ik door de dood gered zou worden, maar dat wilden zij niet. Huildend heb ik “Stop, ik ga doen wat jullie willen” gezegd. Lachend haalden ze mij uit de zee. Het was oktober. Ik bibberde door de kou. In die toestand werd ik naar de gevangenis gebracht en in mijn cel achtergelaten.

Een paar dagen later kreeg ik een advocaat toegewezen, Duygu Tufan. Wanneer we alleen waren heb ik haar over de martelingen verteld. Hierop zei ze “Spaar jouw adem. Wees blij dat je in leven bent. Kijk, deze mensen zijn barbaren. Ze zijn doorgedraaid. Accepteer wat ze zeggen als je je familie wil zien. Vertel niemand over de martelingen, anders vermoorden ze je.” Op dat moment besefte ik dat deze advocaat met die hyena’s samenwerkte.

Ik was kapot. Ik had geen puf meer, heb de papieren maar ondertekend. Op de getuigenis stond geen datum. Ze deden alsof ze dit proces op de 29ste dag van mijn gevangenschap hebben gedaan. Hun doel was dat mijn wonden zouden helen, maar ik had nog steeds blauwe plekken op mijn lichaam. Ze brachten mij naar een ziekenhuis van de overheid. De politie die bij me was zei tegen de arts: “je krijgt de groeten van de directeur Isa Aydogdu, we komen voor controle.” De dokter keek mij niet eens aan en gaf een rapport waarin stond dat ik in goede gezondheid verkeerde.

De cel waarin ik nu verblijf is voor max. 16 personen, maar wij verblijven met 26 man. Ik heb gehoord dat de meesten van hen zijn gemarteld, maar 11 van mijn celgenoten zijn, net als ik, zwaar mishandeld. Mishandelingen in deze gevangenis (Stad Bartin) hebben meer dan honderd mensen getroffen. Als ik zo naar celgenoten luister heb ik het misschien het minst erg gehad. Sommigen zijn verkracht, sommigen zijn zo toegetakeld dat ze interne bloedingen hebben opgelopen, en nog vele andere martelingen.

Mensen die toekeken:

1. Burgemeester Nusret Dirim
2. Nieuwe hoofdaanklager Adnan Tosun
3. Rechters, die ondanks de getuigenissen over martelingen niets hebben gedaan
4. Artsen van de Bartin overheidsziekenhuis die valse rapporten verstrekken.

Martelaars in Bartin:

1. Oude hoofdaanklager İbrahim BOZKURT
2. Provinciale chief İsa Aydoğdu
3. KOM directeur Tolga Sipahi
4. Overheidsadvocaat Duygu TUFAN
5. Politie İlkay Boynuegri
6. Politie Ayhan Kıyak
7. Politie Ahmet Işık
8. Politie özcan(wordt blondje genoemd)
9. Politie Ceyhun Yüca
10. politie Coşkun Alış
11. politie Kaya(heeft litteken op voorhoofd)
12. 2 polities, waarvan we de naam niet kennen, maar wel weten hoe ze eruit zien.


Martelaar Coskun Yüca