Het aantal gevangenen nemen met de dag toe. De fysieke gesteldheid van de vele gevangenen, die eerder werden opgepakt ondanks hun gezondheidsproblemen en zonder enige bewijs van aanklacht jegens hen, raken door de slechte omstandigheden in de gevangenissen verder achteruit.

Opgepakt ondanks hartziekte

Ongeveer 5 maanden geleden werden Ö.K. En A.K. Opgepakt op het vliegveld. Vergezeld met hun moeder D.K. En hun kind van 4 waren zij hun andere aan het opwachten uit het buitenland.  Ondanks hun kind van 4 werden zij voor lange tijd vastgehouden op het vliegveld en uiteindelijk overgebracht naar het politiebureau. Moeder D.K. Kreeg met moeite haar kleinkind van 4 terug uit de handen van de politie.

Ö.K. En A.K. werden 11 dagen vastgehouden. A.K. was een hartpatiënt en haar klachten namen met haar arrest alleen maar toe. Ondanks haar ziekte werd A.K. samen met haar man Ö.K. uitgeleverd aan de Sakran gevangenis.

Psychische marteling 

Volgens A.K. werd er psychische druk uitgeoefend op haar ten tijde van haar voorarrest. Naar verluidt werden zij en haar zoon in aparte kamers geplaatst en werd zij ernstig toegetakeld. De psychische marteling op het bureau zette zich tevens voort in de gevangenis.

Onder de noemer van algehele controle werden de gevangenen uit hun bed gehaald door kabaal te maken met hun politieknuppels. Vele gevangenen schrokken en werden bang. Sommigen van hen vielen zelfs op de grond door hun handelingen

De gezondheid van A.K. verslechterd met de dag. Vanwege haar hartproblemen wordt ze de laatste tijd constant overgebracht naar de spoedeisende hulp. Haar vermoeidheid neemt alsmaar toe. Na haar recente behandelingen is naar voren gekomen dat haar hartkleppen vervangen moeten worden. Bij controlebezoeken van de bewaarders viel A.K. constant flauw. Haar klachten namen door de situatie in de gevangenis toe.

Als gevolg hiervan verloor A.K. meerdere kilo’s en kreeg tevens een bartaanval in de gevangenis. Tijdens haar laatste gesprek met haar schoonmoeder gaf A.K. aan dat zij elke dag de pijn van de dood opnieuw meemaakt in de gevangenis en ze begon te huilen. Ondanks herhaaldelijke verzoeken met rapporten over haar gesteldheid werd zij niet vrijgelaten.

De gevangene hartpatiënt A.K. hoopt op haar vrijlating en tevens op de behandeling van haar ziekte om uiteindelijk herenigd te worden met haar kind.