In de nacht van 15 juli begon een ware nachtmerrie voor mijn land en voor de mensen die ik waardeerde. Al binnen een paar dagen kwamen de klachten binnen bij de politie en de marechaussee. Wij waren vreemden in dat gebied en werden bang van alles wat wij hoorden. Wij keerden na een aantal dagen terug naar huis en wachten pijnlijk af op wat komen zou gaan. We wisten niet wat we moesten doen, we waren nieuwsgierig wat er allemaal gebeurde in de omgeving. Na een paar dagen begon men met de arrestatie van een aantal van onze vrienden. Zonder onderscheid te maken in geslacht werden mensen opgepakt. Sterker nog, kinderen werden gescheiden van hun ouders en overgebracht naar de kinderbescherming. De innerlijke pijn was immens, maar helaas zou het niet hier bij blijven en dat het ergste nog moest komen.

Nachten van slapeloosheid, met de angst voor hun komst. Het kon elk moment raak zijn. Wij hielden de wacht voor elkaar. Aan het eind van de wachtdienst, met de opkomst van de zon, keken mijn man en ik elkaar opgelucht aan, maar helaas niet voor een lange duur. Er werd hard gebonkt op de deur door agenten die mijn man wilden meenemen om het te ondervragen. Echter was het niet duidelijk of het wel degelijk agenten waren. We kregen immers geen documenten te zien waaruit dat op te merken was. Op mijn herhaaldelijke verzoeken kreeg ik een verwerpelijk antwoord van een van de mannen. “Ik hoef jou niks te bewijzen” maakte een van de mannen mij wijs. Ik bleef doordringen met mijn verzoek en uiteindelijk legitimeerde een agent zich.

Ze hadden mijn man meegenomen en kwamen binnen een paar uur terug met huiszoekingsbevel en tevens een arrestatiesbevel. Binnen een week werd mijn man opgepakt. Ik was bewust van de gevaren die er loerden en had mij enigszins voorbereid hierop. De pijn hiervan bleef gering. Na twee weken werden al mijn vrienden, waaronder docenten aan onderwijsinstellingen opgepakt. Na het zien van de vele achtergelaten kinderen besefte ik pas wat pijn is en daar ondervond ik de meeste pijn door.

Vrijwel al mijn vrienden werden gearresteerd. Een van hen liet een zuigeling achter en dat kwam aan als een mokerslag. Ik had niemand meer om mij heen. Ik voelde me eenzaam met mijn drie kinderen nadat mijn man ons moest verlaten. Ik kon niet meer naar buiten door de sociale druk. Telkens kreeg ik te horen waarom ik nog vrij rond liep en waarom ik niet opgepakt was. Godzijdank werd ik omringd door mijn vele leerlingen die mij ondersteunden.

In de nasleep van de donkere dagen schrik ik wakker door alles wat zich afspeelt tussen 5 en 8 uur in de ochtend. Telkens als er wordt aangebeld krijg ik de veronderstelling dat ik aan de beurt ben. Ik weet niet of ik blij moet zijn of juist verdrietig. Wat zou leefbaarder zijn voor mij? In de gevangenis of de vrije wereld? Wat is een zwaardere beproeving? De vrije wereld of de gevangenis?

Mijn kinderen raakten steeds meer beïnvloed door de gebeurtenissen. Het gemis van hun vader begon zijn effect te hebben op mijn kinderen. Mijn oudste zoon van 11 is van nature uit een emotionele jongen. Door de afwezigheid van zijn vader voelt hij een zekere druk op zijn schouders. Alhoewel hij in sommige gevallen zijn emotie toont, zie ik hem zijn emotie in het algemeen verschuilen.

Hij bleef vele nachten wakker en het leek wel alsof hij de wacht hield wanneer ik me een keer versliep. Na een tweetal maanden begonnen de emotionele uitbarstingen zichtbaar te worden. Hij weigerde naar school te gaan. Ik verzocht hem de situatie van zijn vader met niemand te delen door de kans op pijnlijke reacties. Hij had het al moeilijk vanwege de sluiting van zijn oude school. Dit betekende nieuwe vrienden, nieuwe school en nieuwe docenten. Het feit dat zijn oude docenten werden opgepakt had ook zijn effect op mijn kind.

Hij deed keihard zijn best om zijn vader te verblijden met goeie cijfers op school. Tijdens tentamenweken kreeg hij huilbuien, omdat hij bang was geen succes te behalen. Hij bleef maar oefenen en oefenen en stelde zichzelf continu dezelfde vragen. Het leek wel alsof hij niks meer begreep en huilde voortdurend. Op school onderdrukte hij zijn emoties, maar de herhaaldelijke en onnodige vragen van zijn schoolgenoten begonnen hem te irriteren. De schooldagen veranderden in een ware nachtmerrie toen ik zijn situatie opmerkte.

Ik had nu een kind dat elke dag meerdere uren aan het huilen was en ik kon niks veranderen aan deze situatie. Dit was een situatie die ik nooit eerder was tegengekomen noch had bestudeerd. Zijn gedrag veranderde met de dag en uiteindelijk raakte hij zelfs gestoord. Wat mij het meest raakte was dat hij zei: “God houdt niet van mij. Hij heeft me veel zorgen gegeven. Ik kan niet leven met dit, dit gaat niet meer voorbij. Ik ga zelfmoord plegen, ook al lukt het me niet, voltooi jij het voor mij God. Ik kan het niet meer aan.” En dat hij probeerde zichzelf te beschadigen.

Ik probeer mij mentaal en fysisch te helen, maar het kost nou eenmaal tijd. Het maakt ons kapot. Mijn dochter van zeven jaar is ook begonnen met huilen. Ik weet niet of ze haar broer na doet, uit jaloezie voortkomt of dat het oprecht is. En mijn zoon van drie is mijn engel die ons uit alle problemen trekt met zijn schattige glimlach. Al is het maar voor een korte duur. We geven al 7 maanden strijd tegen het leven zonder vader. Wij zijn in afwachting van jullie gebeden.