Denizli/Turkije
Een brief van een nieuwe moeder, die haar moedervrienden een hart onder de riem steekt, door hen een brief toe te wijden..

In de stilte van de nacht denk ik aan jou…
Mijn ogen verdwijnen in de oogjes van mijn baby, de oogjes die net geopend zijn. Met een bitterzoete vreugde denk ik aan jou. Vertel mij hoe het is gesteld met jou. Wat zal jouw verlangen verlichten tussen de vier muren? Terwijl ik jouw smacht in mijn hart voel, denk ik aan je baby die verlangt naar jouw geur. Ik voel mij heel vaak beschaamd, wanneer ik mijn baby knuffel. Hoe kan ik mijn kind liefdevol knuffelen en haar tedere handjes vasthouden, terwijl jij dat allemaal niet kan.
Vertel mij mijn hemelse moeder. Heeft de koorts jou ook gegrepen net als ik? Hoe houd je het vol tussen de koude muren? Hoe houd je de pijn en het verdriet vol? Was een slokje moedermelk voor een onschuldig kindje teveel gevraagd?
Ondanks al deze tegenslagen heb jij moed en een ongelofelijk uithoudingsvermogen laten zien! Jij was de gewijde moeder die andere kindjes altijd te hulp schoot. Nu ben jij degene die op Moederdag, tussen vier wrede muren, hunkerend naar haar baby, met lege handen staat.
Mijn liefste vriendin! Omarm je ‘s nachts smachtend je kussen? Wat houd jou staande? Dromen of herinneringen? Wanneer ik jouw verdriet zie, jouw leed hoor bevind ik mij in een spervuur van vragen. Soms schaam ik mij, wanneer ik jouw foto op internet zie langskomen. Mijn liefste vriendin! De hele wereld kijkt met volle bewondering naar jouw moed en onverschrokkenheid.
Mijn dappere vriendin! Ik mis je en dat raakt mij diep. Ik worstel met de brok in mijn keel, wanneer ik aan jou denk. Overal, alles en elke dag hebben geen betekenis nu jij er niet bent. Alles is koud en kil. Onze feest zal beginnen, wanneer jij jouw vrijheid en kind omarmd hebt…