Hoort iemand mij?

Hallo, tijdens het lezen van de slachtoffer brieven op het internet, maak je onbewust een vergelijking met je eigen situatie en familie.  Ons verhaal is net zoals die van de rest.. een leven voor- en na 15 juli. De datum die ons leven heeft veranderd…

Sinds dagen kijk ik stilletjes in de ogen van mijn eigen kinderen. Tevens in plaats van andere vaders.  Moeder zijn is niet makkelijk, maar is vader zijn dan ook zo moeilijk?

Mijn echtgenoot Zeki Yalcin heeft gewerkt als officier van justitie en maakte daarmee deel uit van de leden van de rechterlijke macht. Hij werkte met een hoog tempo en onder moeilijke omstandigheden. In verschillende gebieden in Turkije heeft hij, in bij zijn van zijn gezin deze functie vervuld. Zo is hij werkzaam geweest in Alanya, Ardahan Damal, Kayseri Sarioglan, Batman, Adana, Sanliurfa, en Duzce… In Adana de zaken binnen de terroristen misdrijven behandeld en in Sanliurfa was hij plaats vervangend procureur-generaal.

In de periode dat mijn man werkzaam was in Sanliurfa, werd hij herhaaldelijk ziek. Op 14 april 2014 hebben wij te horen gekregen dat hij in het derde stadia van de ziekte Non Hodgkin Lenfoma Kanker zat. Acuut zijn de behandelingen ingezet. Met gepaste tussenpozen zijn er zes chemokuur en medicamenteuze behandelingen toegepast. Hierdoor heeft hij zich een lange tijd moeten ziekmelden. Deze situatie heeft ons veel verdriet gebracht. Maar een ding hield ons ter been. Het is God Allah die ons de zorgen geeft en tevens de genezing verkondigd. Het enige wat wij konden doen was ons inzetten voor de behandelingen het steunen van mijn echtgenoot. Het behandelingsproces van kanker is erg bitter. Zeker als je je kind niet wilt belasten met het proces wat moeizaam verloopt.

Als gezin hebben wij ons ruim twee jaar gericht op de behandelingen van mijn echtgenoot. Tijdens en na 15 juli is ons enige route tussen onze woning en het ziekenhuis geweest. Onlangs dat hebben zij mijn echtgenoot aangehouden wegens, de volgens hen jarenlange lidmaatschap van een gewapende terroristische organisatie. De narigheden volgden elkaar op. Onze woning werd doorzocht en leeggeruimd. Wij moesten onze leefruimte verlaten. Mijn man is gearresteerd en daarmee is zijn functie als officier van justitie ontnomen. En dan nog eens de bijkomende  angst, negatieve onderwijs voortgang van onze kinderen en gemis van hun vader..

Mijn echtgenoot zit al langer dan 9 maanden vast. Vanaf het begin hebben wij meerdere malen alle rapporten met betrekking tot zijn gezondheidstoestand aangeleverd. Desondanks hebben de bevoegde autoriteiten hier niets mee gedaan. Wij zijn verdrietig.. Verdrietig omdat wij onze vader missen en vooral verdrietig omdat de behandeling van onze vader niet kan worden voortgezet.

De standaarden van de gevangenissen in Turkije dat hoef ik niet wit te leggen. Je mag niet de krant lezen die je wil, geen boeken en om de 2 maanden mag je je familie zonder belemmeringen zien/omhelzen. Ons probleem is buiten de wet, betreffende het recht van hen. Het ergste is dat mijn man een kankerpatiënt is. De kanker cellen bevinden zich rondom zijn buik. Dat wil zeggen dat hij in een hygiënische omgeving moet verblijven, zijn eten aangepast dient te worden aan zijn klachten/ziekte en het belangrijkste is dan ook dat hij geen stres mag hebben.

In de 9 maanden dat hij nu daar zit kon hij maar 3 of 4 keer naar het ziekenhuis gebracht worden. Hier is een tomografie van zijn buikgedeelte gemaakt. Het advies van de arts is geweest dat er een PET CT scan gemaakt zal moeten worden om het gebied uitvoeriger te kunnen bekijken en verder te behandelen. Dit zal moeten plaatsvinden in een ander ziekenhuis die zich op een uur rijafstand bevindt. Door de huidige omstandigheden en de rechten in de gevangenis is de behandeling niet voortgezet. Ondank dat men kan zien (vanuit de oudere gemaakte foto’s) waar de kankercellen zich bevinden en hoe ver de stadia van de ziekte is, zou hij moeten verblijven in een ziekenhuis en niet in een gevangenis.

Mijn man zei altijd;  iedereen is onschuldig tot dat er een bewijs is van zijn schuld. Ik en mijn twee kinderen wachten nu samen met onze smeekbeden in onze nieuwe huurwoning op onze vader/echtgenoot de heel erg ziek en ondanks dat vast zit.. Wij zullen blijven wachten… maar zij er ook mensen die onze stem horen? Die weten wat er gebeurt in de laatste tijden?