Een held… die zijn leven op het spel heeft gezet voor de vaderlandse veiligheid. Maar zelfs hij wordt doelwit in de heksenjacht van het Erdogan-regime.

Een werkelijke heldendaad

Het was 5 februari 2009. Er was een verdacht pakket gezien voor het Aliaga Lyceum in Izmir door een voorbijganger die het meldde bij de politie. Bilal was een van de 18 specialisten bij de explosievenopruimingsdienst (EOD) van de politiecorps in Izmir. Hij werd die dag opgeroepen om de zaak in handen te nemen. Hij had besloten om de bom in een veilige ruimte onschadelijk te maken. Echter, tijdens het transporteren van het pakket naar de desbetreffende locatie hoorde hij gepiep… Alsof de bom werd geactiveerd.
Vaderlandse held Bilal Konakci. Speciaal agent van de explosievenopruimingsdienst (EOD) in Izmir tot 2009.
Hij dacht direct aan de mensen in de omgeving en wat voor een schade de bom zou kunnen opleveren. Hij rende naar de deur en zag de ruimte onder de trap. Hij besloot gelijk om het pakket onder de trap te gooien om de schade te minimaliseren. Alleen had hij zichzelf niet meegerekend in de optelsom. Hij betaalde er een zware prijs voor.
Bilal leeft sinds die dag als een persoon met een meervoudige handicap en is niet meer in dienst. Hij is arbeidsongeschikt verklaard met een disfunctionele handicap van 98% en leeft sindsdien onder de zorg van zijn vrouw en de uitkering van de overheid.

Medisch rapport van Ege University Medical Center waarin wordt verklaard dat Bilal een handicap heeft opgelopen die 98% van zijn lichaamsfuncties buiten functie zet.
Een jaar later, in een interview, na de tragedie zei Bilal o.a. het volgende:
“Ik heb veel meegemaakt, maar nooit heb ik geklaagd ‘waarom ik?’. Mijn overtuigingen, idealen, zijn gericht op mijn land, mijn medemens. Ik heb nog een hand over die ik wel kan gebruiken. Mijn geliefden staan naast mij. Het allerbelangrijkste, ik kan met mijn dochter spelen en ondervind zorg van mijn lieve vrouw. Ik kan mijn behoeften tegemoet komen in zekere zin. Ik zie de waarde hiervan in. In moeilijke tijden laat men zien wie ze zijn. Ik maak moeilijke tijden mee. Ik heb de volle hoop op een mooie toekomst.”

Was het maar zo dat ik behandeld kon worden en weer mocht terugkeren naar mijn werk.

“In mijn vrije tijd lees ik boeken. Ik ben nu helemaal van de audio-boeken. Mijn vrienden laten me niet alleen. Mijn vrouw Emine, mijn 6 jaar oude dochter Özlem, mijn vader en moeder steunen me heel erg. Veel van mijn vrienden zeggen me dat ik hun leven heb gered. Maar dat is mijn taak, mijn verantwoordelijkheid. Ik rust pas als ik weet dat ik mijn verantwoordelijkheden tegemoet zie. Was het maar zo dat ik behandeld kon worden en weer mocht terugkeren naar mijn werk. Ik hou van mijn werk, maar het lot schrijft dat het tot hier was.”

Heksenjacht op Bilal

8 jaar later, op 20 januari 2016, wordt ook zijn huis binnengevallen door politie als onderdeel van de heksenjacht. Hij zou een terrorist zijn (!) uit het FETO netwerk (fetullahistische terreurorganisatie). De agenten probeerden met een foto van Bilal hem te identificeren in zijn huis.

Tragisch… Want Bilal’s lichaam inclusief zijn gezicht was verminkt geraakt toen hij zijn leven op het spel zette voor vaderlandse veiligheid.

Bilal neemt, samen met zijn vrouw Emine en dochter Özlem, de eigendomsakte van een huis in ontvangst. Deze werd in 2009 overhandigd door de politiechef van Izmir, Hüseyin Capkin, als dankgebaar vanuit de overheid.
Tragisch… Want Bilal’s lichaam inclusief zijn gezicht was verminkt geraakt toen hij zijn leven op het spel zette voor vaderlandse veiligheid. De foto die de agenten hadden was van vòòr het ongeluk, waardoor de agenten hem niet herkenden. Ze bleven doorzoeken in alle kamers omdat “hij het niet kon zijn”. Later belden ze vanwege de verwarring ook nog de officier van justitie. Die konden ze niet bereiken. Emine, zijn vrouw, verteld verder: “de agenten hadden ondanks mijn tegenwerking en de toestand van Bilal hem toch meegenomen. Bij verlaat zeiden ze dat ik me geen zorgen hoefde te maken en dat hij binnen een of twee dagen weer terug thuis zou zijn. Ze moesten hem wel meenemen omdat ze onder bevel stonden is wat te horen kreeg. Vrijdag zou ik hem weer zien.”
Wat er nog over was gebleven van het vertrouwen in overheidspraktijken, was al gauw verdwenen bij Emine. Zo zou blijken dat zijn man Bilal in totaal 21 dagen zou worden vastgehouden in detentie en pas daarna een verhoring kreeg in de rechtbank. De advocaat, die zij niet mochten kiezen en aangewezen was door de advocatenbalie, kwam tot op het laatste moment niet opdagen, waarna er plotseling een nieuwe advocaat werd toegewezen. Echter, vanwege het feit dat deze advocaat nergens van op de hoogte was, heeft hij Bilal niet kunnen verdedigen. Bilal belandde die dag in de Menemen Hatundere T-type gevangenis en werd daar gehouden onder zware omstandigheden.
Emine verteld verder: “Sinds ze mijn Bilal hebben meegenomen praat mijn dochter niet meer. Ze staat ‘s nachts op en vraagt me waar haar vader is en blijft dan uit het raam kijken om hem te zien. Denk toch alsjeblieft na… Het is een klein kind en, hoewel Bilal beperkingen heeft, is hij een hele goede vader die veel tijd doorbrengt met onze dochter.”
“Ikzelf slaap bijna niet meer, eet ook niets en kan ook niet meer de benodigde aandacht geven aan mijn kind. Bilal was mijn grootste steun. Al was hij beperkt, zijn bijzijn was al genoeg voor mij. Na Bilal’s ongeluk hebben we hele moeilijke tijden doormaakt. Ik heb zowel mijn man, als mijn dochter, psychologisch moeten bijstaan. Net nu we weer alles op een rijtje hadden kunnen zetten overkomt dit ons.”
“Ik vraag jullie; een man wiens ogen niet meer zien, wiens handen niets meer houden, die moeilijk kan lopen, hoe gaat hij daar rondkomen? Hoe gaat hij zich voorzien in wc-behoeften? Zijn persoonlijke verzorging ? Zijn kleren? Wie gaat dat allemaal doen?”
“Ze beschuldigen ons van een terroristisch netwerk. We hebben daar niets mee te maken. Sinds 2009 is mijn man 98% gehandicapt. Hoe kan hij in hemelsnaam al deze dingen doen waar hij van wordt beschuldigd?”

Bilal met zijn vader en moeder. Zoals te zien is mist hij zijn rechterhand.

Vrijlating

Na de oproep van Emine langs verschillende kanalen heeft later Ahmet Takan, columnist bij de krant yenicag, dit opgepakt en er een column van geschreven. Na de druk die is komen te ontstaan langs deze weg op de heksenjacht is Bilal op 25 januari 2017, onder voorwaarde vrijgelaten. Hij mag het land niet uit en ook zijn huis mag hij niet verlaten.
Dit is een verhaal waarvan het einde enigszins ons een opluchting geeft. De verhalen waar dat niet het geval is zijn er helaas veel meer…
De heksenjacht zet voort…